Bilindiği üzere Bağdat'ta 334'te vefat etmiş olan Şibli, Cüneyd-i Bağdadi'nin yetiştirdiği değerli bir talebesi, İmam-ı Malik'in hadis kitabı (Mevatta-ı) da ezberlemiş bir hadis alimi ve tasavvuf büyüğü idi. Bağdat halkı ona imam unvanı vermiş, 'İmam-ı Şibli' demişti. Zira Şibli Hazretleri, sadece lafla anlatan bir vaiz değil, aynı zamanda fiilen yaşayarak örnek olan bir imamdı. Bundan dolayı konuşmalarına hep aynı hatırlatma ile başlardı:

-Ey Müslümanlar! Hesaba çekilmeden önce kendinizi hesaba çekin!

Vaazlarına hep bu hatırlatma ile başlayan Şibli'ye bir dinleyeni sordu:

-Her konuşma başında "Hesaba çekilmeden önce kendinizi hesaba çekin!" ikazında bulunuyorsunuz. Biz burada kendimizi hesaba çekersek, sanki ahirette bir daha hesaba çekilmeyecek miyiz? Bir kolaylık mı olacak sonunda? İmamın cevabı ümit kırıcı değil, ümit vericiydi:

-Evet, burada kendini hesaba çekerek yaşayan, orada hesaba çekilmeyebilir. Efendimiz'in, "Hesaba çekilmeden önce kendinizi hesaba çekin!" buyurması sebepsiz değildir, bunun bir farkı olacaktır elbette, dedi.

Bu cevabı derinlemesine düşünen soru sahibi, başlar kendini hesaba çekerek yaşamaya. İbadetlerini daha büyük bir dikkatle yapma gayretine girer. Günahlardan daha çok kaçınma titizliğine yönelir. Her fırsatta tövbe istiğfar edip kendini hesaba çekerek yaşamaya başlar. Yani, ahirette hesabını veremeyeceği işleri dünyada yapmama azim ve aşkına girer... İşte böylesine bir dikkat içinde iken bir gece rüyasında gönül verdiği hocası Şibli'yi görür. Bakar ki, Şibli Hazretleri bindiği beyaz bir atla bulutların arasında uçup gidiyor. Peşinden bağırır: "Dur! Ne olur birazcık dur da ben de geleyim seninle!" İmamın cevabı manidar:

-Ben bu hapishaneden bir kurtuldum, bir daha bekler miyim burada... Bu rüyanın manasını öğrenmek için sabah üstadını ziyarete giden talebesi, hocasının kapısında cenaze hazırlığını görünce, onun dünya hapishanesinden kurtulup ahiret saraylarına doğru uçtuğunu anlamakta gecikmez. Ama çok üzülür bu ani gidişine de o günün akşamında Rabb'ine derin niyaz ve tazarruda bulunur. Üstadını mutlaka rüyada görmeyi dileyerek dua ve niyazla uzanır yatağına. Daldığı rüyada, hocasını karşısında bulur. İlk suali, vaazlarında tekrar ettiği konu olur:

-Dünyada kendini hesaba çekerek yaşardın, orada hesaptan kurtuldun mu? İmam cevap verir:

-Melekler beni hesaba çekerken Rabb'imden hitap geldi:

-Bırakın o kulumu, o, hesabını yaparak geldi buraya. Verilemeyecek hesabı yoktur.

Şibli Hazretleri:

-Siz de der, kendinizi hesaba çekerek gelin buraya. Göreceksiniz sizin de hesabınız kolay olacaktır. Çünkü verilemeyecek hesapla gelmemiş olacaksınız buraya.

Ne dersiniz? Biz de harcadığımız sene sonunda, harcayacağımız yeni senenin de başında kendimizi böyle bir hesaba çeksek mi? En azından hesabını veremeyeceğimiz yanlışlarımız oluyorsa, tövbe, istiğfarla onları terk etme kararı alsak mı? Yapamadığımız ibadetlerimizi, hizmetlerimizi yapma azmine girsek mi? Yılbaşında bari bu kontrolü yapsak mı? Yoksa boş mu ver? Ömrümüzden bir sene daha gittiği halde, sanki bir sene daha kazanmış gibi vur patlasın çal oynasın düşüncesizliğine düşenlere biz de katılarak malum tekerlemeyi biz de mi tekrar etsek:

- Ayağını sıcak tut başını serin, hayatını yaşa düşünme derin!.. Fakat unutmamak gerek ki, hayatını düşünmeden tüketenlerin sonunda duydukları pişmanlık çok derin oluyor, ama bu derin pişmanlığın hiçbir faydası olmuyor sonunda. Öyle ise gelin biz hayatımızı düşünerek yaşayalım, hesabını veremeyeceğimiz işlere girmekten kaçınma kararı alalım bu yılbaşında. Ne dersiniz?.. a.sahin@zaman.com.tr